In de maand april staat het thema ‘Werkgeluk’ centraal bij STONE. Voor de maandelijkse rubriek ‘Walkie Talkie’ gaat STONE Recruitment Consultant Bernarda Ballak in gesprek met een HR Professional die ons hier meer over kan vertellen. Mariken Radstaat is momenteel werkzaam als eindverantwoordelijke HR bij iHUB, een alliantie van verschillende organisaties op het gebied van jeugdzorg en speciaal onderwijs. Maar bovenal is Mariken een levensgenieter pur sang. Zo is zij onder andere actief als wandelcoach en alpinist. We nemen je graag mee in haar bijzondere verhaal, een reis op zich.

Mariken Radstaat

Kennismaking met STONE
,,Ik heb STONE leren kennen toen ik als plaatsvervangend Directeur HR bij Stedin werkte, dit was in augustus 2016’’, begint Mariken haar verhaal. ,,In die tijd ben ik verantwoordelijk geweest voor diverse programma’s. Zo heb ik namens Stedin aan de onderhandelingstafel voor de CAO Netbeheer gezeten, heb ik de voorbereidingen mogen treffen voor het samengaan met een andere netwerkbeheerder (DNWG) en ben ik verantwoordelijk geweest voor de afsplitsing van Eneco op het gebied van HR. Ik heb me dus niet verveeld’’.

,,Sinds 1 oktober 2020 ben ik dienst bij iHUB, een organisatie die zich in een ingewikkelde, complexe sector bevindt. Het heeft veel maatschappelijke relevantie dus alles wat wij doen komt onder een vergrootglas te liggen. Bij iHUB geloven wij in een integrale benadering van zorg en onderwijs, waarbij we toewerken naar een veerkrachtige generatie. Daar ligt een hele grote opgave voor HR. En dat is exact het punt waar ik het verschil wil/kan maken vanuit mijn professie, kennis en vaardigheden. We willen als organisatie een leidende rol pakken in de maatschappij, niet vanuit het systeem hoe het nu is ingericht maar vanuit het perspectief en de levenslust van het kind’’, aldus de gepassioneerde HR Professional.

‘Ik wilde een keer iets voor mijzelf doen’

Mariken op pad

Het begin van een passie
Haar professionele carrière is niet het enige waar Mariken met een glinster in haar ogen over kan vertellen. ,,Ik wandel heel veel, zeker in deze periode. In 2011 heb ik die hobby omgezet naar een passie: bergbeklimmen. Na een zware periode (zowel privé als zakelijk), zat ik met veel vragen en had ik de behoefte om een keer echt eens iets voor mezelf te doen. Na een nachtje slapen wist ik het: Ik wil een wandeling maken in Nepal. Ik had daar ooit een documentaire over gezien en die is me altijd bijgebleven. Geloof of het niet, maar: zo gezegd, zo gedaan. In 2011 heb ik daadwerkelijk het Annapurna Circruit in Nepal gelopen. De tocht voelde voor mij als thuiskomen en ik kwam, ondanks de extreme fysieke inspanning, op mentaal vlak tot ontspanning’’.

,,Deze tocht bleek het begin van mijn klim-/wandelcarrière te zijn. Zo heb ik inmiddels meerdere passen in Nepal gelopen en diverse toppen van de Oostenrijkse Alpen gedaan (sommigen boven de 4000 meter). Qua uitdagende bergen kom ik tot nu toe tot de Gran Paradiso (Italië), de Mont Blanc (Frankrijk), de Toubkal (Marokko), de Kilimanjaro (Tanzania), en de Stok Kangri (India). De laatstgenoemde heb ik anderhalf jaar gelden beklommen en is boven de 6000 meter’’, aldus een zichtbaar trotse Mariken.

,,Op dit moment ben ik me niet gericht aan het voorbereiden op een nieuwe beklimming. Ik zorg er echter wel voor dat mijn basisconditie altijd goed is. Dat is nu wel lastiger in coronatijd, denk bijvoorbeeld alleen al aan de gesloten sportscholen. Als ik een tocht op de planning heb staan, start ik zes maanden van te voren met trainen: duurtraining, cardio en kracht. Vergis je echter niet in de mentale voorbereiding die een dergelijke reis eist. Je moet goed uitgerust zijn en ervoor zorgen dat je op alles bent voorbereid. Hét bergbeklim gezegde is dan ook: ‘Prepare for the worse, hope for the best!’’

‘Je moet zelf je eigen grenzen bewaken’

Barre weersomstandigheden

Op pad met topsporters
,,Bergbeklimmen lijkt op dit moment vooral door mannen te worden gedaan. Zo heb ik zelf enkel nog maar met mannen gelopen. Het gevaar is echter dat je, (vaak) als oudste en als enige vrouw, je niet wilt laten kennen en dus meegaat in hun tempo. Dat is iets wat je totaal niet moet doen, ik ben mijzelf dan ook wel eens tegen gekomen op de berg. Dat was een les voor mij: steady je eigen tempo blijven lopen en je niet op laten fokken. Ik ben bijvoorbeeld ook een keer onderdeel geweest van een groep met topsporters met een NOC*NSF status. Liep ik daar op de Mont Blanc met drie super afgetrainde gasten waarvan ik de moeder had kunnen zijn, haha! Je maakt tijdens zo’n reis met z’n allen zoveel mee dat je het eind van de rit echt maatjes bent, ongeacht het verschil in leeftijd of wat dan ook. Dat is één van de dingen die het bergbeklimmen zo mooi maakt’’.

Mariken weet echter ook als geen ander dat er een keerzijde aan de medaille is. ,,Je kan je nog zo goed voorbereiden, maar op sommige zaken heb je simpelweg geen invloed. Zo heb ik op de Stok Kangri in India meegemaakt dat er een modderstroom van de berg afkwam. We moesten letterlijk rennen om niet meegenomen te worden. Een heftige ervaring. Ook zijn we een keer volledig ingesneeuwd, iets wat erg spannend is in de bergen omdat het ‘pad’ dan niet zichtbaar meer is. Of wat te denken van een rivier die uit zijn voegen barst en die je móet oversteken. Sta je vervolgens tot je middel in het water met ongekende stroming. Ja, het alpinisten leven gaat niet alleen maar over rozen’’, meent de wandelcoach.

‘Soms is het goed om terug te gaan naar de basis’

Op eenzame hoogte

De parellel tussen bergbeklimmen en de werkvloer
Op de vraag hoe Mariken omgaat met dit soort situaties heeft zij een mooi en duidelijk antwoord: ,,Ik ben een positieve realist, ik vraag mijzelf altijd af: ‘Kan ik de situatie beïnvloeden?’. Als het antwoord ‘nee’ is, kan ik het gemakkelijk loslaten. Ik besteed mijn energie liever aan positieve zaken: Wat kan/is er wel in plaats van wat kan/is er niet? Tot nu toe heb ik elke reis af kunnen maken waar ik aan begonnen ben, dus ik weet niet wat het me doet als ik een keer af moet haken en mijn doel niet bereik. Dat moment gaat heus wel een keer komen, dus wellicht moet je dat mij over een paar jaar nog een keer vragen, haha’’.

De ervaringen die de bergbeklimster opdoet tijdens haar tochten, gebruikt ze ook op de werkvloer. ,,Als we gezamenlijke doelen stellen en willen bereiken, gebruik ik vaak de tochten als metafoor. Wat vaak vergeten wordt, is dat het doel van de reis is om weer veilig beneden te komen. Als je dus boven aan de top bent, ben je nog niet klaar. Je moet je energie goed managen om ook nog veilig terug te komen. Het venijn zit hem vaak in de staart, dat vindt niet iedereen leuk maar is wel minstens net zo belangrijk. Vaak vergeten mensen dat waardoor ze de concentratie verliezen en gaat het alsnog mis. Hier zie ik een parallel met projecten op de werkvloer’’.

‘De noodzaak om weg te komen van je scherm is nu nog groter geworden’

Passie omgezet naar werk
,,Ik krijg regelmatig te horen dat ik mensen inspireer en motiveer door te zijn wie ik ben, dat vind ik nog steeds lastig te omvatten. Sinds de coronacrisis heb ik besloten dit maar eens om te zetten in iets waar ik zelf heel veel energie krijg: Ik ben gestart als wandelcoach. Mijn doel is om mensen te laten ervaren wat fysieke beweging tot stand brengt voor de mentale beweging. Dit is iets wat ik telkens weer ervaar in de bergen, maar tegenwoordig ook steeds vaker in ons mooie Nederland. Ben je nieuwsgierig geworden? Neem dan gerust eens een kijkje op mijn website www.nudginginnature.nl.

Tot slot geeft Mariken een advies mee aan de lezers: ,,Accepteer de situatie zoals die is. Op sommige zaken heb je simpelweg geen invloed. Het is dan ook zonde van je energie om iets te proberen te veranderen, wat niet te veranderen valt. Houd hoop, droom over wat je wilt gaan doen als het weer kan en mag. Dat geeft energie! Ga op zoek naar datgene waarvan de sterretjes in je ogen worden aangewakkerd. Ik geloof dat je dan tot de kern komt en jezelf volledig kan opladen!”

Terug naar het nieuws overzicht