Een oudere Oosterse wijsheid leert ons dat wie glimlacht altijd de sterkste is. Zondag lag ik op het Maasvlaktestrand. Een aanrader overigens, overweldigend veel ruimte en heel wat anders dan wat je van een Nederlands strand op een hete dag gewend bent. Niet anders waren de overwegend sterke mannen die hun zichtbaar geveinsde kracht met een norse blik completeerden. Slechts een enkele glimlach in deze parade op de vloedlijn.

2018 juliMijmerend op het strand, in voorbereiding op dit blog en tussen droom en powernap, dwaalde mijn gedachten af naar de betere Kung-Fu films. Onvermijdelijk zit daar altijd een “meester” in die minzaam glimlachend het gestuntel van zijn leerlingen aanschouwt en in betrekkelijke rust, tussen het glimlachen door, toch een vechtmachine blijkt die met een paar krachtige stoten een onwaarschijnlijk aantal tegenstanders de andere kant van zijn onderschatte gelijk laat zien.

Wel een mysterieuze glimlach maar, puntje bij paaltje, ook hier slechts goed gedoseerde brute kracht.

Over meesters gesproken. Master Joda uit StarWars is geen uitzondering op deze ambivalentie in glimlach en kracht. “Powerfull the mind of a child is”, een heerlijk citaat van deze kleine geweldenaar! Die overigens, indien daartoe gedwongen, akelig behendig met behulp van zijn lightsaber en the Force tegenstanders verpulvert en daarbij zijn minzame glimlach even vergeet en het Jedi-geloof geweld aan doet.

Ik word weer wakker en denk opeens aan die andere kleine “oosterse” geweldenaar. Mahatma Ghandi. Je zou bijna denken dat het personage van Joda op deze man is gebaseerd. “In a gentle way you can change the world!” heeft Ghandi eens gezegd.  Deze kleine eenvoudige  glimlachende man met een scherp verstand komt wel akelig dicht in de buurt van “wie glimlacht altijd de sterkste is”.

Met Joda en Ghandi wordt die glimlach en kracht overigens wel iets voor oude mannen (dit betoog is niet bepaald genderneutraal). Alsof dit typisch iets is dat je met de jaren moet verdienen. Een echte glimlach behoeft ouderdom en wijsheid, zoiets. Geef mij dan maar de glimlach van een kind als ik er wat langer over mag nadenken. Afgelopen zaterdag waren de STONERS en hun jong gespuis te gast bij Excelsior. En wat nou zo aardig is dat, afgezien van een lokaal humeur (ik wil een ijsje), die kinderen van ons allemaal als vanzelf glimlachen. Niks te bewijzen en van geen kwaad bewust. Gewoon hier en nu. Hun ouders wringen zich in merkwaardige bochten om hen te plezieren en in het gareel te houden. Krachtig hoor, de glimlach van een kind.

De glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft, de glimlach van een kind dat nog een leven voor zich heeft. Geschreven door een oudere man en gezongen met zijn jongere dochter (Willy en Willeke Alberti) en zaterdag beleefd op het veld bij ons eigen cluppie. Soms zitten wij hier in dit kikkerlandje behoorlijk tegen de Oosterse wijsheden aan op een zaterdagmiddag.

Peter Caljé

Peter Caljé Algemeen Directeur

Terug naar het nieuws overzicht