Hoera, 7 vette jaren bij STONE!

Vandaag ben ik precies 7 jaar voor STONE werkzaam. Op 1 mei 2013 begon het avontuur voor mij. Het was al jaren diepe crisis. Midden in de crisis dus kiezen voor het totaal onbekende STONE Business Associates. Ik had er werkelijk nog nooit van gehoord. Ja, ik kende de DGA en oprichter Alfons Pietersen al langer, maar die had op dat moment zijn handen vol aan (de verkoop) van zijn kindje ‘Steven Parc’. En oud-collega en vriend Peter Calje tipte mij om mij na mijn ietwat ongelukkige vertrek bij YER – waar ik echt een toptijd heb gehad – om eens met ras-ondernemer Alfons te gaan praten. Het gevoel was goed, dus ik dacht, ik ga het gewoon doen.

In de crisis kiezen voor een organisatie die eigenlijk nog maar weinig voorstelde, zelfs te weinig, want Alfons vond het niet snel genoeg gaan. Zijn voormalige compagnon was er uitgestapt, hij geloofde er niet meer in. Achteraf bleek Peter al vaker te hebben geadviseerd met STONE te stoppen. Lekker dan, van je vrienden moet je het hebben! 😉

Uiteindelijk maakte ik op LinkedIn bekend dat ik voor STONE ging starten en toen werd ik gebeld door de eigenaar van een Rotterdamse concullega. Waarom ik bij ‘de copier’ ga starten of ik toch niet wilde praten met de ‘originator’, die woorden gebruikte hij, ik heb geen idee of ik ze goed gespeld heb. Echter, als ik mijn woord geef aan iemand, dan kom ik daar sowieso niet op terug, maar mijn antwoord was ook duidelijk. “Van niets iets maken vind ik veel uitdagender, dan van een gevestigde naam een nog mooier bedrijf te maken”. Mijn vrouw Marleen was overigens ook net zwanger van de eerste, dus ik zou in die crisis ook nog vader gaan worden. Maar kiezen voor de makkelijkste weg; NEE. Het gevoel was goed, we gaan gewoon knallen.

Uiteindelijk zou de crisis in 2013 voor het eerst voorzichtig uit haar dal kruipen. Toen ik bij STONE begon merkte ik dat er al heel veel goed werk was verricht. Er waren slimme zaken gebouwd, zaken geautomatiseerd, veel was erop ingericht om gemakkelijker succesvol te kunnen zijn. Alleen dat succes bleef nog teveel uit. We hadden toen negen interimmers werken op een project en daarmee konden we de kosten bij lange na niet dragen. Nee, nee, dat lag niet aan mij, ik ging na YER zeker EUR 2.500 bruto minder verdienen – over mijn vaste salaris heb ik niet eens onderhandeld, wel over de bonusregeling – en in een eenvoudige auto rijden, alles op zijn tijd dacht ik 😉.

Ik ben niet bepaald het type dat zijn mond houdt en merkte steeds vaker op dat we vooral ook naar buiten moesten om opdrachten te gaan verzilveren. Opdrachtgevers bezoeken, goede interimmers spreken, meters maken buiten. De binnenkant stond als een huis, een prima basis om op verder te borduren, maar binnen gaan we het niet verdienen, er moest extra focus op het ‘zichtbaar zijn’. Iedereen vertellen dat wij geloofden in onze droom, namelijk dat STONE een prachtig interim bedrijf gaat worden. Ik gaf keer op keer aan dat we bij Alfons de verwachtingen moesten temperen en dat we ondertussen meer mensen moesten gaan plaatsen omdat Alfons anders zou stoppen. Een ondernemer wil niet alleen een mooi bedrijf met potentie, maar ook een bedrijf dat toekomst heeft en in staat is enig rendement te maken. De eerste jaren hebben Alfons veel geld gekost, of lees: hij heeft een forse investering gedaan. Uiteindelijk natuurlijk wel een hele goede volgens mij, maar dat kunnen we inmiddels pas echt stellen.

Voor degenen die mij niet kennen, ik ben nogal competitief ingesteld. Zelf had ik twee persoonlijke doelen toen ik bij STONE begon. De eerste was; plaatsen in mijn proeftijd. Dat lukte, op de voorlaatste dag van de maand, een mini-plaatsing van drie weken. Albert Spencer van het Havenbedrijf was degene bij wie ik een interim Controller Horizontaal toezicht kon inzetten. Het leverde amper iets op, maar voor het gevoel was het belangrijk, het gevoel van mezelf en dat van het team. En ik weet nog goed dat ik meteen Alfons belde om het mooie nieuws te vertellen. Mijn tweede doel was om in het jaar 2013 tien man te plaatsen. Dat lukte pas op 28 december, op de valreep, tijdens de Kerstdagen mocht ik Rob van der Steen bij Brand Energy helpen met de inzet van een Interim Controller. Dus ook dat doel lukte op het nippertje. Er kwamen wat meer centjes binnen en er ontstond ruimte in de markt om verder te groeien. En ik kon mezelf weer nieuwe doelen voor 2014 stellen.

En toch ging het Alfons – en mij – niet snel genoeg. Peter Caljé had ook een bijzonder YER-afscheid na 14 jaar en kwam zo onverwacht in de markt. Het was misschien wat te vroeg voor het kleine STONE, maar uiteindelijk is Peter toch ingestapt. Hoezo te vroeg, zal je denken? Nou, Peter is op zijn best als organisaties wat groter zijn dan een club van 5 mensen, da’s toch een beetje een veredelde kruidenierswinkel waar hij dan op moet passen. En, niet onbelangrijk: Peter heeft het eerste jaar geen salaris gekregen, ook dat is ondernemen, of investeren eerder. Vervolgens kwamen Ellen, Patrick, Raymond, Dene en nog meer goede en toffe mensen onze kant op. Collega’s die er nu nog allemaal zijn. Mensen die al jaren deze bijzondere reis met ons meemaken.

En met al die lieve mensen zijn er al veel verhalen geschreven. Herinneringen gemaakt. Is er gehuild, is er gelachen. Ibiza in 2016 was iets unieks, de slotavond in Ushuaia, maar ook het moment dat we onze kernwaarden opnieuw tegen het licht hielden en ze met 16 man aanpasten tot de vijf die het tot de dag van vandaag zijn. En zoals wij denken dat ze het meest op ons van toepassing zijn. Samen, Toegankelijk, Ondernemend, Nuchter en Eigen.

Het partnership met Excelsior Rotterdam, een prachtige samenwerking die veel beter uitpakte dan wij ooit durfden te dromen, inmiddels ook met de Maatschappelijk tak Excelsior4All.

A Taste of Success, waar wij sprekers als Marc Lammers, Robert Doornbos, Bjorn Kuipers hadden. De kandidaten Events STONE @ HOME. In het begin kregen we ze niet gevuld, inmiddels moeten we de rem erop zetten, het is mooi als je die hele ontwikkeling van dichtbij hebt mogen meemaken. Eerst heb je amper vrienden, uiteindelijk groei je soms ineens uit je jasje.

De teamuitjes naar de Ardennen zijn een begrip geworden. Een begrip waar iedereen elk jaar naar uitkijkt. Ja, de verhalen zijn natuurlijk altijd veel beter als je erbij bent geweest. Gelukkig kan ik dat zeggen.

De familie is in zeven jaar behoorlijk gegroeid, naar nu 35 collega’s. En toch is het familiegevoel nooit veranderd. De lijntjes zijn kort, lief en leed wordt met elkaar gedeeld, maar ook klanten en omzet. Vooral dat laatste maakt het bijzonder, ik heb het wel anders meegemaakt. Organisaties waar de korte termijn of de KPI regeert. Logisch hoor, want hoe groter je wordt, des te meer spelregels er nodig zijn. Kennelijk is er bij STONE een cultuur waarbij het belang van de ander altijd minstens zo groot is dan dat van jezelf. En daar ben ik misschien nog wel het meest trots op.

Er is zoveel veranderd. Ik riep altijd dat we alleen maar in Rotterdam zouden blijven met ons kantoor. Inmiddels zijn we een organisatie met twee kantoren, want sinds 2019 is Best geopend, met een nieuw label: Technology. Een label wat ons versneld gaat doen groeien, Corona crisis of niet. Technici blijven immers extreem schaars.

En dan dit jaar. We waren 2020 fantastisch begonnen. Alfons, Peter en ik zaten duidelijk meer op een lijn en dat leidde tot aandacht voor de juiste zaken. Alles leek op zijn plek te vallen, we trokken de collega’s aan die we wilden en we draaiden enkele zeer goede commerciële maanden. Tot eind maart: Corona, where the hell did you come from!? Zo, dat is wat hoor. Onwerkelijk. Ik was drie dagen echt even van slag, zoals ik dat eigenlijk niet zo snel ben. Marleen had het nog nooit gezien. Alfons deed de knop omzetten bij me, hij had al drie crisissen doorstaan. “Een betere kans dan nu gaat er nooit komen, Ed”. Ik zag weer kansen en begon te denken en weer te doen.

Het is toch even zeer onzeker wat er dan op je bedrijf afkomt. Inmiddels is dat wel duidelijk aan het worden. Ik zal volgende week een video maken waarin ik laat zien wat de impact van deze crisis is op STONE. Niet mals kan ik je vertellen, maar gelukkig zijn we al 5 weken bezig met een nieuw plan. “Operatie Corona” is de interne naam, we moeten even een betere naam bedenken want we krijgen een beetje kriebels van het Corona-woord. Dat zullen anderen ook wel hebben denk ik, een soort Corona-moeheid…..

Als er nog iets is waarvan je zegt, waar ben je het meest trots op, dan is dat ons prachtige STONE kantoor. Een kantoor dat vanaf de eerste dag thuis voelt, precies zoals het bedoeld was en ontworpen is. En echt iedereen ervaart dat zo. En alle bezoekers kunnen zich dat gevoel meteen indenken. Een zeer huiselijke sfeer in een STONE jasje gegoten, een beetje ‘casual smart’. Een plek die iedereen uitnodigt om je thuis te voelen en echt zichzelf te zijn. Want bij ons mag je altijd jezelf zijn. We hebben een hekel aan poppenkast, gewoon normaal doen dus. 😊

Zeven jaar alweer. Ik zeg weleens tegen Peter dat wij niet beter worden naarmate we ouder worden. Hij is het daar totaal niet mee eens. We zijn het wel vaker niet eens hoor. Zonder wrijving geen glans. Het maakt ons beter dat we onafhankelijk zijn en daardoor onze mond altijd opentrekken. Dat is de enige weg om het beter te gaan doen dan we deden. Ook wij veranderen.

Het gekke is dat ik begon tijdens een crisis en nu zitten we ook weer in een crisis. Eentje die nog wel even gaat duren. De toekomst van STONE is gegarandeerd, al zitten Alfons, Peter, Miranda (Financieel Directeur) en ik elke week met elkaar om de kosten en omzetten in alle scenario’s door te nemen en de juiste acties te bepalen. Voorlopig eindigt het niet. Gelukkig maar. Het waren namelijk prachtige jaren. Leerzaam, intensief, met veel pieken en dalen, precies zoals ondernemen gaat. Het belangrijkste is dat je gelooft in jezelf, gelooft in je collega’s, mensen vertrouwt, veel lol maakt en vasthoudt aan het plan, ook als het een keer tegenzit. Een plan wat nooit uitkomt zoals je het hebt bedacht, je gaat varen met een bepaald idee en wijzigt soms wat van koers. De wereld verandert snel en wij veranderen mee. Kortom; deze reis is echt super VET om mee te maken. Ik kijk uit naar de volgende zeven jaar. Wij varen nog even verder, in een net wat andere koers…..

Edwin 

Edwin Ibrisimovic

 

Terug naar het nieuws overzicht