Ik mis Pier

Een paar jaar geleden had ik het heerlijke genoegen om samen met mijn eerste baas te worden geïnterviewd voor het Financieel Dagblad. Mijn “baas” was ergens in de jaren 70, na een varende start van zijn loopbaan, op de Holland Amerika Lijn voor zijn grote liefde definitief in Rotterdam aan wal gegaan. Via wat omzwervingen in de betere hotels die ons land rijk is werd hij uiteindelijk verantwoordelijk voor het opzetten van de horeca-divisie van Tempo-Team Uitzendbureau en zo kruisten onze wegen.

Het was midden jaren 90 en ik had echt moeite om een baan te vinden. Veel te lang gestudeerd, matige cijferlijst, had mede als gevolg van een korte carrière als officier bij de Cavalerie een veel te grote bek en moest in het bedrijfsleven echt nog met mes en vork leren eten. De arbeidsmarkt was niet best en mijn bravoure zat mij hopeloos in de weg. Mijn eerste baas herinnerde zich ons kennismakingsgesprek nog zeer goed. “Daar zat meneer, héle verhalen. Ik dacht: hij praat te veel, een ongestructureerd type. Maar ik zag ook een sprankeling, er kwam echt iemand binnen.’ Hij waagde het erop. Diversiteit maakt een organisatie sterker, was zijn redenering.

Ik liep niet zo maar in de pas. Na een jaar voerde hij een ernstig gesprek met mij. Up or out! De resultaten waren er maar ik gedroeg mij bij vlagen nog steeds onmogelijk. Misschien romantiseer ik het maar met terugwerkende kracht ben ik nog steeds verrast door zijn geduld. Hij wilde niet dat het zou mislukken, bijna vaderlijk. Hij vond dat je mensen de ruimte moest geven, de tijd moet geven om het licht te zien. Een leider moest de middelen aangeven zodat mensen zichzelf kunnen verbeteren en dat verdien je dan weer terug in loyaliteit. Zo simpel en bijzonder kan leiderschap zijn. Ik zag het licht.

Dieren hebben bazen…

Mijn baas wilde overigens niets van bazen weten. “Dieren hebben bazen zei hij altijd. Ik probeer gewoon mens te zijn.” Maar ik keek wel enorm tegen hem op. Een grand old man in de uitzendbranche die altijd een plan had en voor zijn mensen ging staan. Mijn ontzag ontwikkelde zich vervolgens tot oprecht respect, vertrouwen en vriendschappelijkheid. Op enig moment bij een districtsbijeenkomst in Avifauna kondigde hij aan dat wij met zijn allen het volgende jaar 100 miljoen gulden zouden gaan omzetten. Ongeëvenaard! Door gewoon hard te werken én, dat was het geniale, door het “kwartje van Pier”! We werden geacht gewoon goede tarieven te maken en veel uren te verkopen maar voor de zekerheid plakten wij daar voor ieder uur nog een kwartje bovenop. Dat kwartje kregen wij allemaal mee en moesten wij met plakband op onze monitor plakken. Zodat wij het niet zouden vergeten.

Pier heette hij dus. Pier Davoli. Ik ben hem 4 jaar lang gevolgd binnen Tempo-Team. Begin deze maand is hij overleden, heel plotseling. We hadden sporadisch contact de afgelopen jaren en nu overvalt mij een onbestemd gevoel van heimwee naar een plek waar je te lang of zelfs nog helemaal niet bent geweest. Zo’n plek waar je nieuwe herinneringen krijgt. Ik had iemand nodig die mij de weg wees. Dat deed hij! En ik realiseer mij dat ik nu die man ben die soms anderen de weg mag wijzen. Ik mis Pier!

 

Foto gemaakt door: Elmer van der Marel

Het interview voor het Financieel Dagblad.

Terug naar het nieuws overzicht